Adalar ve rüzgârlar ülkesi Ayvalık'a yıllardır gidiyorum. Ne var ki, her gidişimde ya yeni bir yerini keşfediyor ya da eski bildiklerimi değişmiş buluyorum. Ege mutfağının en zengin çeşitlerine sahip böyle bir cennet yörede, bu defa da öyle oldu. Ayvalık ilçesine simge olmuş Şeytan Sofrası'nın yeni rakibi olan "Cennet Tepesi" ile tanıştım. Genişleyerek devam eden günübirlik adalar turları, marinası, Sarmısaklı mevkii, Badavut, Cunda Adası gibi yerler, yeni çehreleriyle gözünüzde, gönlünüzde taht kurmaya yetiyor. Gözü anlarım da, gönülde taht kurmanın hiç de kolay olmadığı bu devirde nasıl oluyor da Ayvalık bunu başarıyor diye merak etmekten kendimi alamadım. Çıktığım Ege turunda ailece tatil yapılacak bir tatil yöresi seçmiş, Ayvalık'ta karar kılmıştım. Ayvalık, Cunda, Patrice, Tımarhane Adası, daha önce yazıp fotoğrafladığımız yerlerdi. Şimdi detaylara girmeden yeniliklerden söz edelim.Ayvalık her ne kadar rüzgârlar ve adalar ülkesi olarak tanınıyorsa da, halk arasında söylenen daha ilginç bir söz var: "Ayvalığın kedisi, delisi, ölüsü..." diyorlar. Şaşmamak elde değil. Araştırmacı gazeteciliğimtuttu, araştırdım! Önce kedisi...Ayvalık bir sahil kenti. Cunda Adası'nda balık restoranları caddesi var. Yöre balıkçıları, onlarabalık yetiştirme durumundalar. Hergün balığa çıkılıp dönüşte sahilde balık ağları temizleniyor ve kediler paylarına düşenleri sabırsızlıkla bekliyorlar. Cunda Adası'nın iç kısımlarında taş Rum evlerinin süslediği daracık sokaklar oldukça ilginç. Değişik kapı tokmaklarının sıkça görüldüğü karakteristik yapı tarzına sahip bu mimari doku içinde yaşayan kimi Giritli birçok yaşlı var. Onların yalnızlığını paylaşan, arkadaş olan yine kediler.

Rüzgârlı yerlerde ne kadar içki içilse de, sarhoş olunduğu pek anlaşılmıyor. Buna Ege sofra kültürünün çeşit zenginliği de eklenince, içildikçe içiliyor. Ayvalık'ta içkinin dozunu kaçıranların eskiden götürülüp bırakıldığı bir ada var: Tımarhane Adası. Şeytan Sofrası eteğinden Vakıf Otel'in arkasından geçen yolla ulaşılan ada, aslında bir yarımada. Ucunda bir kilise var. Arkasında bir koridor bulunuyor. Yarımadanın uç kısmı çok rüzgâr alıyor. Uyarıcı uğultu sesi sarhoş olduğu için buraya bırakılanları kendilerine getiriyor. Ayılanlar da Ayvalık'a geri dönüyorlar. İşte "Ayvalık'ın delisi" sözü buradan kalmış.